Kongres Zdrowia Psychicznego

Będziemy wdzięczni za potwierdzenie wzięcia udziału lub zainteresowania, zaproszenia znajomych oraz udostępniania informacji o wydarzeniu III KZP:

⬇️ https://tiny.pl/r4mnt  również drogą mailową wsród zaprzyjażnionych organizacji   

 – udostępniania postów związanych z Kongresem, zarówno z wydarzenia, jak i profilu Kongresu ⬇️  https://tiny.pl/rk3nj 

 – prosimy o każdą inną formę promocji Kongresu 

– przypominania o podpisywaniu wciąż aktualnej petycji „W sprawie centrów zdrowia psychicznego” 

link do petycji⬇️

https://lnkd.in/e7GN7Zw

Rejestracja na Kongres:

Rejestrację na udział stacjonarny uruchomimy 5 kwietnia, na początku udostępnimy 300 miejsc. Zależnie od sytuacji związanej z pandemią ewentualnie zwiększymy ich ilość. Jeśli sytuacja w dniu 7 czerwca będzie tego wymagać, to dopuszczamy możliwość przeprowadzenia Kongresu tylko online – transmisja z udziałem prelegentów z amfiteatru, ewentualnie z udziałem osób zaszczepionych.   

Ogólne zasady rejestracji dla uczestników:  

Opłata rejestracyjna wynosi 30 zł.

Geneza powstania Kongresu Zdrowia Psychicznego

 Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2010 roku
ustanowiono NPOZP – Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego,
którego najważniejszym założeniem było odejście od dominującego wówczas
modelu azylowego postępowania z chorującymi psychicznie na rzecz
środowiskowego modelu psychiatrii, który w założeniu jest bardziej przyjazny
dla pacjentów i ich rodzin, łatwiej dostępny, skuteczniejszy oraz tańszy.

 Podstawę funkcjonowania środowiskowego modelu opieki miały stanowić Centra
Zdrowia Psychicznego (CZP) rozlokowane na terenie całego kraju. Minister Zdrowia
miał zadanie przygotowania pilotażowego programu wdrożenia CZP w wybranych
województwach i powiatach. Za jego tworzenie miały być odpowiedzialne
samorządy. NPOZP miał poprawić sytuację osób z zaburzeniami psychicznymi w
Polsce, a również przyczynić się do efektywniejszego wykorzystania środków
publicznych na ich leczenie. Realizacja zadań NPOZP miała usprawnić organizację i
efektywność opieki psychiatrycznej.
Jednak w 2017 roku NIK opublikował raport, w którym przedstawił zaniechania w
przeprowadzaniu projektu tworzenia centrów zdrowia psychicznego (CZP) w ramach
Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego.
Ministerstwo Zdrowia nie ustaliło zasad tworzenia i finansowania modelu
środowiskowej opieki psychiatrycznej, wszystkie organy upoważnione do
współdziałania nie wywiązały się z zadań. Z raportu wynikało, że program na lata
2011-2015 zakończył się fiaskiem, nie zrealizowano aż 19 z 22 jego założeń. Przyjęty
przez rząd w marcu 2017 roku nowy program cały czas czekał na realizację.
W obliczu niepowodzenia reformy, kryzysu opieki psychiatrycznej i zaniedbań w
realizacji Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego zorganizowano
wiele wydarzeń w mediach, spotkań , manifestów apelujących o usprawnienie
działań reformy w całej Polsce.
W Koszalinie odbyło się forum psychiatryczne, na które zaproszono doktora Marka
Balickiego, profesora Jacka Wciórkę i profesora Andrzeja Cechnickiego. Efektem
spotkania było powołanie przez nich Stowarzyszenia – „Porozumienie na Rzecz
Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego”, którego misją stało się
poszerzenie ogólnopolskiej sieci osób, instytucji, organizacji, stowarzyszeń i fundacji
chętnych do przygotowania działań edukacyjnych dla społeczeństwa.
Był to decydujący krok w kierunku stworzenia cyklicznego spotkania na zasadzie
reprezentacji kilkuset, a nawet kilku tysięcy osób specjalistów związanych z
psychiatrią, pacjentów i ich rodzin.

 Stało się jasne, iż nagłośnienie problemu anachronicznego modelu leczenia i potrzeba
wspierania osób z problemami psychicznymi oraz przeciwdziałanie ich stygmatyzacji
będzie głównym orężem przygotowywanego Kongresu.

Finalnie w maju 2017 roku dopracowano jego kształt i program, dzięki temu
I Kongres Zdrowia Psychicznego odbył się 8 maja 2017 roku w Pałacu Kultury i
Sztuki w Warszawie.
Jego hasło brzmiało

,,Zmieniamy polską psychiatrię”

Skład Rady Programowej I Kongresu

 • Marek Balicki – Biuro ds. pilotażu Narodowego Programu Ochrony Zdrowia
Psychicznego, Porozumienie na Rzecz NPOZP
• Andrzej Cechnicki – Collegium Medicum Uniwersytet Jagielloński,
Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Psychiatrii i Opieki Środowiskowej,
Porozumienie na Rzecz NPOZP – Kraków
• Jacek Wciórka – Instytut Psychiatrii i Neurologii, Porozumienie na Rzecz NPOZP
• Janusz Heitzman – Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
• Andrzej Kokoszka – Uniwersytet Medyczny / Uniwersytet SWPS – Warszawa
• Barbara Remberk – Konsultant krajowy w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży
• Joanna Krzyżanowska-Zbucka – Instytut Psychiatrii i Neurologii, Sekcja Naukowa
Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji PTP, Fundacja eFkropka
• Artur Kochański – Przewodniczący Sekcji Naukowej Psychiatrii Środowiskowej i
Rehabilitacji PTP – Lublin
• Wiesława Kacperek- Biegańska – Wydział Polityki Społecznej w Mazowieckim
Urzędzie Wojewódzkim
• Krzysztof Olkowicz – Główny Koordynator do spraw Ochrony Zdrowia
Psychicznego w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich
• Katarzyna Lech – ZG Sekcji Naukowej Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji
PTP
• Katarzyna Szczerbowska – Biuro ds. pilotażu Narodowego Programu Ochrony
Zdrowia Psychicznego, Fundacja eFkropka, Akademia Liderów Cogito
• Daria Biechowska – Instytut Psychiatrii i Neurologii

Dotychczas odbyły się dwie edycje Kongresu Zdrowia Psychicznego ( 2017, 2019) w 2021 odbędzie się III edycja.

DEKLARACJA KONGRESU ZDROWIA PSYCHICZNEGO

My, profesjonaliści opieki psychiatrycznej i pomocy społecznej, osoby z doświadczeniem kryzysu psychicznego, rodziny, przyjaciele, orazhumaniści, zebrani dziś na I Kongresie Zdrowia Psychicznego w Warszawie w przekonaniu, że:
• zdrowie psychiczne jest wielką wartością, fundamentalnym dobrem osobistym człowieka, którego ochrona należy do obowiązków państwa,
• przemyślana troska o zdrowie psychiczne dzieci, młodzieży, osób dorosłych i starzejących się buduje kapitał rodzin i społeczeństwa,
• przyjazny, sprawny system pomocy i wsparcia w kryzysach zdrowia psychicznego przeciwdziała ludzkim tragediom oraz dojmującemu poczuciu porzucenia, osamotnienia i bezradności,
• naruszanie niezbywalnej godności, praw osób w kryzysie psychicznym wynika z ludzkiej ignorancji, wadliwego prawa oraz z niewydolności instytucji, co można zmienić, świadomi, że:
oczekiwane i zapowiadane od lat zmiany w zakresie polityki zdrowotnej i społecznej państwa wobec zdrowia psychicznego są lekceważone, odkładane lub pomijane,
• niezaspokojenie potrzeb uruchamia niekorzystne tendencje epidemiologiczne, oddala zdrowie, rozbija rodziny, narusza prawo, niesie straty ekonomiczne,
• brak działań reformatorskich konserwuje poczucie bezradności, porzucenia i osamotnienia wymuszane przez niewydolny system na nas – jego głównych interesariuszach, ze szkodą dla wszystkich,
• brakuje rozwiązań systemowych, które bez ograniczeń i nierówności, udostępniałyby nowoczesną, środowiskową opiekę psychiatryczną, zgodnie z Narodowym Programem Ochrony Zdrowia Psychicznego.
Ogłaszamy tę
DEKLARACJĘ I KONGRESU ZDROWIA PSYCHICZNEGO żądając:
• poszanowania praw i wolności osób doświadczających kryzysu zdrowia psychicznego, w szczególności do decydowania o sobie we wszystkich dziedzinach życia,
• poszanowania prawa osób doświadczających kryzysu zdrowia psychicznego do pełnego udziału w życiu społecznym, do życia, mieszkania, pracy i leczenia się w lokalnej społeczności,
• wdrożeni a progr amów eduk a cyjny ch, profil akty c zny ch, przeciwdziałających stygmatyzacji i nierównemu traktowaniu z aktywnym udziałem osób doświadczających kryzysu,
• uruchamiania lokalnych Centrów Zdrowia Psychicznego, z nowoczesnymi standardami organizacyjnymi, z obowiązkiem udzielaniapomocy mieszkańcom określonego rejonu, z adekwatnym finansowaniem powiązanym z liczbą mieszkańców, z koordynacją leczenia z innymi formami wsparcia i uczestnictwa społecznego,
• udostępnienia i upowszechnienia osobom wychodzącym z kryzysów zdrowia psychicznego dostosowanych form wsparcia w zakresie kontynuowania nauki i zatrudnienia,
• zapewnienia godnych warunków pracy pracownikom ochrony zdrowia psychicznego, ponieważ ich godne warunki pracy oznaczają dla osób potrzebujących pomocy godne warunki leczenia i wspierania oraz zabezpieczenie koniecznych kadr dla ich realizacji w przyszłości,
• wprowadzenia w życie postanowień Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego poczynając od przygotowanego w ostatnich dwóch latach pilotażu, przy koordynowanym wykorzystaniu środków udostępnionych przez UE na wspieranie deinstytucjonalizacji ochrony zdrowia psychicznego, w ramach programów operacyjnych regionalnych (RPO) i krajowego (PO WER).
Warszawa, 8 maja 2017 r. Z upoważnienia uczestników Kongresu
Przewodnicząca Komitetu Organizacyjnego Joanna Krzyżanowska-Zbucka

Aneks 1 do Deklaracji I Kongresu Zdrowia Psychicznego dotyczący zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży
– ad. „Żądamy..” Oczekiwane konieczne zmiany w opiece nad dziećmi i młodzieżą:
1. Realizacja podstawowego prawa dziecka (przyszłych dorosłych obywateli) – do dostępnego, szybkiego i skutecznego leczenia zaburzeń psychicznych i rozwojowych z uwzględnieniem roli rodziny w profilaktyce i leczeniu.
2. Znaczącego zwiększenia finansowania i tworzenia młodej kadry psychiatrów i psychologów dla populacji w wieku rozwojowym.
3. Uwzględnienie psychiatrii dzieci i młodzieży w planach tworzenia równomiernej sieci Centrów Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży, które mogą, ale muszą być powiązane z ośrodkami dla dorosłych.
4. Reforma opieki nad populacją rozwojową, poprzez stworzenie zintegrowanego i spójnego systemu opieki psychiatrycznej, pediatrycznej i innych specjalności medycznych oraz psychologicznej, pedagogicznej iwychowawczej, prawnej, w zakresie wspierania rodziny i in. (pierwszym etapem może być powołanie Zespołu Roboczego przy MZ).
5. Niezwłoczne zapewnienie dzieciom i młodzieży szybkiego dostępu do właściwych form opieki, bez wykorzystywania oddziałów psychiatrycznych jako jedynego miejsca pobytu, gdy stan dziecka już tego nie wymaga.
6. Stworzenie ogólnopolskiego programu zapobiegania samobójstwom nastolatków, w tym wprowadzenia obowiązku monitorowania zachowań samobójczych i samouszkodzeń, z uwzględnieniem ich uwarunkowań.

Załącznik Nr 2 – Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Ochrona praw osób z niepełnosprawnością intelektualną lub psychiczną w kontaktach z wymiarem sprawiedliwości.
1. Stosownie do treści art. 13 ust. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, niezbędne jest organizowanie cyklicznych szkoleń dla wszystkich osób pracujących w wymiarze sprawiedliwości, bez względu na stanowisko i pełnioną funkcję, w zakresie specyfiki różnych rodzajów niepełnosprawności, a także szczególnych potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
2. Szczególną uwagę należy przywiązywać do wiedzy, umiejętności i kwalifikacji biegłych sądowych zwłaszcza przed podjęciem decyzji o umieszczeniu ich na liście biegłych sądowych z określoną specjalizacją.
3. Należy dążyć do stworzenia systemu wsparcia dla osób z niepełnosprawnością psychiczną, które opuszczają zakłady psychiatryczne (internacja) albo zakłady karne (choroba ujawniła się w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności).
4. Pożądane byłoby ograniczenie liczby obserwacji sądowopsychiatrycznych na rzecz zwiększenia dostępności do badań ambulatoryjnych.
5. Zaleca się zapewnienie interdyscyplinarności zespołów sporządzających opinię sądowo-psychiatryczną (udział psychologów).
6. Wskazane jest stworzenie gwarancji realizowania prawa do obrony. Pełnomocnika z urzędu nie przewiduje się dla osoby z niepełnosprawnością intelektualną będącej pokrzywdzonym. Co więcej możliwość ustanowienia pełnomocnika z urzędu z powodu niepełnosprawności psychicznej lub intelektualnej uczestnika postępowania przewidziano w Polsce jedynie w ustawie o ochroniezdrowia psychicznego w sprawach wynikających z jej stosowania (art. 48 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego).
Skip to content